به تو فکر می کردم -ُ        حواسم به ساعت نبود
به رویای "ما" گرچه این     به غیر از حماقت نبود

نه شکل ِ یه گارفیلد ِ چاق    نه شکلِ کُزت می شدم
به تو فکر می کردم -ُ        شبیه خودت می شدم

شبیه ِ یه یاغی ، یه زن       که شهر -ُ به هم می زنه
شبیه کسی که همه ش        صداش توی گوش ِ منه

شبیه ِ یه ترس ِ مدام           شبیه ِ خودم می شدم
به تو فکر می کردم -ُ         از عشق ِ تو کم می شدم

به تو فکر می کردم -ُ         به کابوس های خودم
تو "پاییز ِ هشتاد و پنج "       پُر از پُک زدن می شدم

پُر از پک زدن می شدم       یه نخ "اولترا" دود ، دود
شبیه ِ یه حلقه ، یه دار        و شعری که شکل ِ تو بود

پُر از درد ، سر درد ، درد     پر از طعم ِ اسب ِ سفید
پُر از چشمهای کسی            که عشقم رو هیچ وقت ندید

پُر از پک زدن می شدم         پر از زن ، زدن ، دود ، دود
به تو فکر می کردم -ُ            حواسم به ساعت نبود !!

شب از من رد شد ، با سکوتی دستمالی شده
صبح آمد
با گل ِ سرخی زرد
    زمان را نفهمیده بودم
خیلی وقت است ساعتم خراب شده است.

وقتی نه حس انتخاب دارم و نه حال و هوایم انتخاباتی ست دلیلی ندارد چیزی در این مورد بنویسم . فقط نسبت به این سوال مسخره ی گزارشگر شبکه ی سه که وسط برنامه های ورزشی سرو کله اش پیدا می شود و از طرف مقابلش می پرسد چرا توی انتخابات شرکت می کنید آلرژی پیدا کرده ام . 
فعلا با احمدی نژادتان حال کنید و این شعر فوق العاده ی ناصر خالدیان را هم داشته باشید تا بعد: شب جمعه كه ميشه استان شدن يادت نره!

هنوز تصویر های مبهمی از "عمو حمید" توی ذهنم دارم . وقتی با سیب می آمد و با بوسه می رفت .  تکه های استخوانش را سالها بعد برای خانواده اش آوردند . ولی مادرش هیچ وقت باور نکرد حمید مرده باشد . یا این چند تکه استخوان پسرش باشد که جوان بود ، رعنا بود ، مرد بود . از صمد عمو همی هیچ چیزی یادم نیست . حمید دوست پدرم بود و صمد عموی واقعی ام . من هنوز قصه های پدرم از شب عملیات توی گوشم است . هنوز از صدای هواپیما ها می ترسم. هنوز مثل بچگی هایم با تفنگ اسباب بازی ام رو به آسمان نشانه می روم . ولی نمی دانم چه کسی را بای بزنم . هواپیمای دشمن را ؟ پدرم را که کودکیم بدون او بزرگ شد چون همیشه سایه ای پشت در بود و هنوز زندگی اش از رعشه های بمب خوشه ای می لرزد ؟ عمو صمدم را که برای میثم چند ماهه اش نامه نوشت و میثمش نه ماهه نبود که رفت . حمید جعفری را که هیچ وقت انتظار ۱۲ ، ۱۳  ساله ی تازه عروسش و مادرش را برای اینکه تکه استخوانهایش را بیاورند فراموش نمی کنم. جنگ را؟ سرنوشت را؟ یا آن کسی را که آن بالا نشسته است و فقط قصه می نویسد . قصه می بافد . تا دلش بخواهد بازی مان می دهد . حالم از این زندگی به هم می خورد . حالم از آنهایی که ابلهانه رفتند و تلف شدند به هم می خورد . حالم خوب نیست . می فهمید ؟ حالم خوب نیست !

و حال خدایا ! بگذار گستاخانه در میدان شهادت بتازم . بگذار غرور و تکبر را با آب اخلاص و خلوص و صدق و تواضع شستشو دهم و با خون خود ننگ هزار ساله ی تاریخ را بشویم . قبول شهادت مرا آزاد کرده است . من آزادی خود را به هیچ چیز ، حتی به حیات خود نمی فروشم .

( قسمت های از وصیت نامه ی شهید حمید جعفری )

اینها  نتیجه ی کابوس هایی اند که فقط مال منند. هیچ چیز را جدی نگیرید . نه نوشته هایم را ، نه ترانه ها را ، نه حسی را که شاید بگویید عشق است و نه من را . اینها هم می گذرد . زندگی تان را بکنید . ما هم زنده ایم و خوب . شاید حتی بهتر از شما ! ـ نابود می کنیم، پس هستیم -
حالا مهم نیست چه چیز را . رابطه ها را . خودم را . مهم نابود کردن است. من به تریستان تزارا معتقدم که ویرانگری خود آفرینندگی ست . شاید از دل این ویرانه ها یکی ار تابلوهای سالوادور دالی رنگ بگیرد .

من -ُ پک می زنی آروم .... حواست ... نیست !