"من راشل کوری هستم" نوشته ی آلن ریکم و کاترین وینر به کارگردانی پیام فروتن دیگر اجرایی بود که امسال دیدم. طراحی صحنه ی خیلی خوبی داشت و پیام فروتن هم بیشتر از اینکه کارگردان باشد طراح صحنه است!

شب يکشنبه 16/3/2003 راشل کوری 24ساله طرفدارصلح، شهروند امريکايی و از اهالی ايالت واشنگتن امريکا به همراه 8 تن از دوستان خود در جنبش همبستگی با ملت فلسطينی"ISM" ـ  5 تن امريکايی و 3  تن انگليسی ـ  در محله السلام واقع در جنوب شهر رفح در نوار غزه سعی می کنند که از اقدام يک دستگاه بولدوز نظامی اسرائیل در ويران کردن يکی از خانه های فلسطينی در مجاور نوار مرزی فلسطين با مصر واقع در جنوب شهر رفح جلوگيری کنند. کوری در برابر بولدوز ايستاد و از سرنشين بولدوزر خواست که وسيله اش را متوقف سازد. وی يک پيراهن پرتقالی رنگ را پوشيده بود که از دور قابل تشخيص بود. اين صلح طلب با بلندگوی خود با راننده بولدوز صحبت می کند و بقيه دوستانش نيز در فاصله 20 تا 15 متری کوری با فرياد از راننده بولدوزر می خواهند، توقف کند. در حالي که بولدوزر همچنان به سوی وی حرکت می کرد بر روی يک تپه خاکی رفت وقتی که خواست از بولدوزر دور شود بر زمين افتاد و تيغه بولدوزر او را در خاک دفن کرد. در همين زمان دوستان کوری فرياد می کشيدند و به راننده بولدوزر اشاره می کردند که توقف کند. که در اين حال بولدوزر چند متر جلوتر ايستاد و تيغه را بالابرد سپس آنرا پايين آورد و به عقب حرکت کرد. پس از ارتکاب اين جنايت نظاميان اسرائیلی هيچ گونه کمکی را به کوری نکردند و پس از چند دقيقه يک آمبولانس فلسطينی به مکان حادثه رسيد و کوری را به بيمارستان شهيد محمد يوسف نجار در رفح منتقل کرد که در همان جا اعلام شد که وی فوت کرده است.